Do produkcji kasków motocyklowych spełniających normę ECE R22-06 najczęściej stosuje się kilka zaawansowanych materiałów, które mają zapewnić odpowiednią ochronę, komfort i trwałość. Kask musi spełniać surowe wymogi dotyczące absorpcji energii, wytrzymałości oraz ochrony przed penetracją. Włókno szklane (fiberglass) to jeden z najlepszych materiałów do produkcji takich kasków, ale nie jest jedynym stosowanym materiałem. Oto kilka z nich:

1. Włókno szklane (Fiberglass)

- Charakterystyka: Bardzo wytrzymałe, ale jednocześnie stosunkowo lekkie. Używane w formie wielowarstwowej w konstrukcji skorupy kasku.

- Zalety: Dobre właściwości absorpcji energii, odporność na uderzenia, korzystny stosunek wytrzymałości do wagi.

- Wady: Droższe w produkcji i zazwyczaj cięższe od materiałów kompozytowych (np. włókna węglowego).

- Charakterystyka: Bardzo lekki i wytrzymały materiał, który jest często stosowany w kaskach premium.

- Zalety: Najlepszy stosunek wytrzymałości do wagi, bardzo wysoka odporność na uderzenia i penetrację.

- Wady: Bardzo drogi w produkcji.

- Charakterystyka: Włókno aramidowe, niezwykle wytrzymałe na rozciąganie i uszkodzenia mechaniczne.

- Zalety: Wyjątkowo odporne na rozciąganie i uderzenia, często stosowane w mieszankach z innymi materiałami.

- Wady: Drogie, ale stanowi świetne uzupełnienie innych kompozytów.

- Charakterystyka: Mieszanki różnych materiałów, takich jak włókno szklane, włókno węglowe i Kevlar.

- Zalety: Łączą najlepsze cechy każdego materiału, oferując optymalną ochronę i lekkość.

- Wady: Kosztowne w produkcji, ale oferują najlepszą kombinację cech.

- Charakterystyka: Tworzywo sztuczne stosowane w tańszych kaskach.

- Zalety: Łatwy i tani w produkcji, elastyczny i odporny na uderzenia.

- Wady: Cięższy i mniej wytrzymały na dłuższą metę w porównaniu do kompozytów z włókna szklanego lub węglowego.