"Dzik, mróz i biały korektor"
Mały Dzik nie lubi mrozu (ja też, ale udaję)
Dzień zaczął się od błędu taktycznego. Godzina 7:00, termometr bezlitośnie pokazuje -3 stopnie, a ja – pełen optymizmu – wyskakuję przed dom boso, w samych gaciach, żeby obudzić SR500. Efekt? Dzik ani drgnął, a moje stopy szybko przypomniały mi, że nie mieszkam w Kalifornii. Dopiero gdy słońce trochę odpuściło, a ja ubrałem buty, maszyna łaskawie zagadała od strzała.
Technologia vs. Rzeczywistość
Planowałem test "chińskiego Quadlocka". Finał? Dwustronna taśma poddała się szybciej niż ja na mrozie. Okazuje się, że nowoczesne smartfony mają powierzchnię "nie-lepną", która gardzi tanią chemią. Telefon wylądował w kieszeni, a ja postawiłem na intuicję zamiast nawigacji.
Bobry, krety i off-road
Trasa wokół stawu to obecnie tor przeszkód. Praca bobrów i kretów zamieniła ścieżkę w ser szwajcarski. Jedna dziura o mało nie pochłonęła mi pół koła, a piasek po "działalności leśnych inżynierów" wymagał pełnego skupienia. Ale wiecie co? SR500 na szutrach i w lesie to bajka. Wyczucie maszyny w takich warunkach daje niesamowitą frajdę. Przejazd przez wąskie deski nad strumykiem? Czysta adrenalina i ulga po drugiej stronie.
Zwieńczenie dnia: Styl i droga
Po powrocie i obowiązkach (drewutnia sama się nie zapełni), przyszedł czas na dopieszczenie detali. Biały korektor w dłoń i napisy na oponach – Metzeler i Perfect Me – od razu nabrały charakteru. Potem szybka wrzutka ubrań z szafy, odpalenie maszyny (tym razem bez fochów) i trasa w stronę Pustyni Błędowskiej. Słońce przebijające przez siatkę chmur, suche asfalty i ten spokój...
Jutro ciąg dalszy, bo dzisiaj Dzik i droga wycisnęli ze mnie resztki energii.
Komentarze
Prześlij komentarz